Pages

▼

2026-11-16

„John, syn Johna” Douglas Stuart


 

Wydawca: Wydawnictwo Poznańskie

Data wydania: 23 września 2026

Liczba stron: 512

Przekład: Maciej Studencki

Okładka: twarda

Cena detaliczna: 79,90 zł

Tytuł recenzji: Bliskość i oddalenie

Douglas Stuart to mój ulubiony współczesny brytyjski prozaik, a jego „Shuggie Bain” to – nie zawaham się użyć tego słowa – arcydzieło. Ta powieść stała się moją książką roku 2021 i chyba od tamtej pory nie czytałem żadnej, która tak mocno weszłaby mi pod skórę. Trudno po takim debiucie pisać kolejne utwory równie przejmujące i piękne. Ale Stuartowi udaje się nadal tworzyć rzeczy bardzo dobre. Po „Młodym Mungo”, który sprawiał wrażenie uzupełnienia powieści doskonałej, mamy do czynienia z historią inną niż dwie poprzednie, choć zachowującą tematy kluczowe dla tego autora: homoseksualizm, trudne relacje rodzinne, różne odcienie wyobcowania i egzystencjalną pustkę, a także bezradność – bardzo często wobec samego siebie.

Przede wszystkim w nowej książce przenosimy się z Glasgow – w twórczości Stuarta dalece odmiennego od pocztówkowych wizerunków i niebędącego miejscem, po którym chciałoby się turystycznie spacerować turystycznie – do zupełnie innego świata: na szkockie peryferie: Hebrydy Zewnętrzne. Okazuje się, że na smaganych wiecznym wiatrem i deszczem wyspach rozgrywają się kameralne dramaty równie fascynujące jak te mające miejsce w dużym mieście, choć między społecznością wielkomiejską a wyspiarską istnieje wyraźna opozycja obejmująca kulturę, religię i mentalność. Szkoccy wyspiarze są ludźmi twardymi, czasem bezwzględnymi, ograniczonymi nie tylko położeniem geograficznym, ale również surowymi prawami religijnymi. Tkwią w charakterystycznych domach – tu warto wspomnieć o fizycznym pęknięciu budynku, w którym mieszka jeden z bohaterów – a także w specyficznym sposobie myślenia o tym, co inne. Inność zwykle przybywa ze stałego lądu, a wyspiarze zdają się przed nią bronić. Ich odrębność podkreślają nie tylko język gaelicki i skonfrontowany z katolicyzmem protestantyzm, lecz przede wszystkim mentalność. Na Hebrydach Zewnętrznych, o czym autor wyraźnie wspomina, zwykle nie kupuje się nic nowego, stare rzeczy usiłuje się naprawiać, a jeśli jest to niemożliwe, po prostu się je porzuca. Jak bolesną metaforą rozmaitych emocji w powieści „John, syn Johna” jest właśnie ten proces…

O ile „Shuggie Bain” obrazował silne toksyczne emocje małego chłopca i matki nadużywającej alkoholu, o tyle tutaj dużo starszy bohater opuszcza wyspę i ojca, który – choć jest abstynentem – potrafi okazać mu prawie tyle samo okrucieństwa i zadać bólu co matka małemu Shuggiemu. Cal wyjechał z rodzinnych stron, by studiować w wielkim mieście, ale przyniosło mu to jedynie gorycz, nędzę i brak możliwości rozwoju. Gdy bohater decyduje się wrócić na wyspy, kilka lat życia potrafi spakować w kilka minut. Ale jego bagaż to również cechy, które zawsze różniły go od ojca. Rozstanie zaś pogłębiło przepaść między Calem a Johnem. Ich kontakty ograniczyły się do regularnych rozmów telefonicznych, podczas których syn wysłuchiwał psalmów po gaelicku – a koniec końców zmuszony jest wrócić nie tylko do tego.

John, trochę młodszy ode mnie, od samego początku może budzić niechęć czytelników. Wydaje mi się jednak, że po uważnym przeczytaniu całej książki trudno będzie pozostać nieprzychylnym wobec tego bohatera. Właśnie zakończenia są tu najważniejsze, bo początki pozostają niejasne i ostatecznie częściej poznajemy konsekwencje pewnych zachowań czy zjawisk niż ich przyczyny. Cal czuje się przykuty do swego ojca. Z jednej strony łączy ich niewiarygodnie silna więź, wynikająca przede wszystkim z tego, że obaj są outsiderami. Obaj cierpią z powodu braku miłości i są mistrzami maskowania najbardziej intymnych uczuć. Z drugiej – ich relacja naznaczona jest surowością i brutalnością, także fizyczną przemocą. Narasta też świadomość, że miłość ojca do syna uzależniona jest przede wszystkim od spełniania oczekiwań seniora. Na początku choćby takich, by Cal zmienił styl ubierania i ściął włosy. Zmieni, zetnie? Oczywiście, że tak. Przyjmie kolejny cios? Jak najbardziej. Będzie się starał zrozumieć zachowania ojca, który utknął w pustce i ratuje się tylko żarliwą religijnością? Niekoniecznie. Cal powrócił ze świata, gdzie może trudno mu się żyło, ale bez problemu mógł zaspokajać potrzeby seksualne w kontaktach z innym mężczyzną. O poszukiwaniu miłości Cal raczej tylko marzy. W rzadkich chwilach wydostaje się mentalnie z wyspiarskiego świata – pochłaniającego go zaskakująco szybko – by zapomnieć o tym, co go boli. Także o poczuciu, że jest niekochany.

Biorąc pod uwagę, że czułość okazuje Calowi tylko charyzmatyczna babka, możemy pomyśleć, że trafiamy właśnie do świata, w którym liczą się jedynie zależności i układy. Wszyscy się znają, ale pozostają czujni wobec siebie nawzajem, bo ktoś może w każdej chwili złamać religijne nakazy lub przekroczyć miejscowe normy obyczajowe. A to nie ma prawa się zdarzyć. Tu właśnie doskonale sprawdza się metafora młodziutkiej owcy, która zbliża się do krawędzi klifu i omal nie traci życia. Być wciąż na krawędzi, funkcjonować w wewnętrznym szaleństwie i rozterce? Podążać za uczuciami czy za miejscowym niepisanym zbiorem zasad życia w grupie?

„John, syn Johna” to powieść o umiejętności i nieumiejętności wybaczania. Ale także o tym, jak bardzo wstrząsnąć może nami miłość, która rodzi się w niewłaściwym miejscu, jest skierowana do niewłaściwej osoby i przez lata narasta z ogromną siłą. Bo surowe Hebrydy Zewnętrzne to miejsce pewnej czułej bliskości obecnej od dekad, ale główny bohater nie jest jej świadomy. Przynajmniej nie w chwili powrotu do domu rodzinnego.

Stuart tym razem portretuje męskie relacje rodzinne, wchodząc w nie bardzo głęboko, a jednocześnie tak budując narrację, że trudno nam się przebić przez zasadniczość i surowość ojca, ukazywanego chwilami dość enigmatycznie. Autor pisze o ludziach, których nie stać na realizację marzeń albo którzy boją się ich spełniania, dlatego koncentrują się na tym, co konkretne i co pozwala zgubić kontakt ze swoim wnętrzem. Sprzyjają temu opisywany krajobraz, rutyna religijnych spotkań, zajmowanie się owcami, reperowanie wciąż na nowo tego, co się psuje, ale przede wszystkim wprawianie się w milczeniu, bo i tak nikt nie usłyszy skargi na los wypowiedzianej pośród silnego wiatru czy deszczu.

Ten los to przede wszystkim ból i rozczarowanie. A przy tym stawianie sobie granic albo zamykanie się w klatkach. Syn nie rozumie ojca nie dlatego, że taka jest tradycja pokoleniowa. Cal chciałby zasłużyć na jego ciepło i bliskość, chciałby też zbliżyć się do matki, która opuściła rodzinny dom, ale przede wszystkim chciałby wiedzieć, kim jest i dokąd podąża. A obok trudnych relacji ojca i syna pojawia się jeszcze ktoś: ważny mężczyzna, pozornie należący do drugiego planu, a jednocześnie czyniący tę historię znacznie ciekawszą.

Wyspiarze wychowani zostali w strachu przed intymnością. Zawieranie związków, ich konsumowanie, rodzenie dzieci – o tym wszystkim decyduje miejscowa hierarchia. Tymczasem Stuart w intrygujący sposób przedstawia dramat ludzi, którzy w świecie ustalonych od zawsze praw usiłują znaleźć miejsce, by realizować swoje potrzeby – podążanie za prawdziwymi uczuciami, za pragnieniem byciem sobą – które nazywają słabością. Szorstkość miesza się tu z czułością. Autobus przerobiony na pijacką melinę kontrastuje z piękną sceną nieporadnego tańca dwóch dojrzałych mężczyzn. „John, syn Johna” to książka o dużo szerszym kontekście, niż mogłoby się początkowo wydawać. Są momenty, gdy zaskakuje tym, jak umiejętnie skrywa ogrom emocji targających danym bohaterem. Douglas Stuart to także mistrz nieoczywistego zakończenia, a sposób opowiadania o ludziach, którzy sami odgradzają się od świata, czyni z tej książki bardzo dobrą prozę obyczajową z paroma elementami społecznymi wskazującymi przyczyny szkockiej goryczy. Więcej tu jednak zwyczajnego smutku i melancholii. Wsiąka się w to wszystko na długo i dzięki temu otrzymujemy kolejną, tym razem tylko bardzo dobrą powieść Stuarta.

---

Jeśli podobała Ci się ta recenzja, możesz mi postawić kawkę TUTAJ

2026-11-09

„Peck & Peck” Bonnie Garmus

 

Wydawca: Wydawnictwo Marginesy

Data wydania: 12 listopada 2026

Liczba stron: 472

Przekład: Kaja Gucio

Okładka: miękka

Cena detaliczna: 64,90 zł

Tytuł recenzji: Wokół poezji

„Niektórzy lubią poezję. Niektórzy – czyli nie wszyscy” – te słowa Wisławy Szymborskiej znamy wszyscy i wiemy, co kryje się dalej w jej autoironicznym wierszu. Bonnie Garmus wykorzystuje motyw poezji w zasadzie dość podobnie, jednakże pisze o niej powieść, zderza dwa sposoby komunikacji autora z czytelnikiem. Tworząc powieść dobrą, opowiada o tym, jak poezja może być zła. Stop! Chyba bardziej o tym, ile zła może wnieść w ludzkie życie, jeśli zacznie się ją traktować śmiertelnie poważnie, gdy jest się gotowym wręcz oddać życie za źle wstawione słowo, nie mówiąc o nieprawidłowej konstrukcji tekstu. W „Peck & Peck” nie pojawia się w zasadzie żaden pełny wiersz, ale wokół tworzenia takiego tekstu powstała książka o strukturze bardzo przemyślanej przede wszystkim ze względu na dynamikę, bo amerykańska autorka doskonale wie, kiedy podkręcić tempo, a kiedy zwolnić, gdy… między innymi rozprawia się o poezji, opozycji elitarności dostępu do tego dobra pisanego i jego powszechności. Jest to też przezabawna i okrutnie cyniczna opowieść o rynku wydawniczym pokazanym dość ciekawie z perspektywy relacji rodzinnych – jak w powieści „Doggerland” Agnes Ravatn. Ale biorąc pod uwagę intensywność, w jakiej zanurza się Garmus, opowiada o wydawaniu tak, że można tę publikację czytać razem z „Najlepszą książkąna świecie” Petera Stjernströma, gdzie poziom jadu, idiosynkrazji, neuroz i konfliktów w relacjach międzyludzkich związanych z rynkiem wydawniczym zdaje się podobny. Jednak „Peck & Peck” to mimo wszystko coś innego, narracja napisana tak, że trudno porównywać ją do innych. Dlaczego?

Przede wszystkim bardzo mi się podoba prezentacja sylwetki głównego bohatera. Battera o sugestywnie brzmiącym nazwisku Gray można określić raczej mianem antybohatera. To człowiek, któremu obrywa się za wszystko i od wszystkich, ale on konsekwentnie dąży do wyznaczonych celów, albowiem momentów ich wyznaczania jest tak niewiele, że trzeba natychmiast coś z tym zrobić. A Batter nie wie, co zrobić z samym sobą, zwłaszcza gdy trafia do wielkiego miasta i wielkiej firmy, w której co rusz ktoś przekręca jego imię i traktuje go przedmiotowo. „Peck & Peck” ma solidne wprowadzenie, bardzo dobry prozatorski fundament. Rozumiemy doskonale, dlaczego człowiek, który mógłby zająć się w życiu czymś, co przynosiłoby wymierne korzyści, trafia do miejsca z piekła rodem, gdzie powinien obcować z wrażliwymi na słowo ludźmi, a jest otoczony bandą zgnuśniałych i nieprzewidywalnych egoistów, z narcystycznym i mającym gniew we krwi szefem na czele.

Bonnie Garmus świetnie kreuje tutaj w kontrze do głównego bohatera jego matkę, obecną na drugim planie i pozornie nieistotną, gdy dzieli się z synem truizmami typu: „Nie da się przewidzieć, co nadejdzie”. Akurat w tym ma całkowitą rację, ale siła tej książki tkwi nie tylko w nieprzewidywalności, lecz i w tym, co zarysowane mocną kreską. A może odpowiednią czcionką. Bo syn przez całe życie słyszy barwę słów, a matka jest ekspertką od tego, w jaki sposób się je zapisuje. Batter idzie przez życie z piętnem człowieka niezdecydowanego, choć wciąż pozostającego w bliskości z poezją w szerokim tego słowa znaczeniu, a pragmatyczna matka jest postacią z jednej strony kontrastową względem syna, z drugiej jednak – świetnie uzupełniającą jego wizerunek poprzez swoje obserwacje i zachowania.

Lata osiemdziesiąte ubiegłego stulecia to czas, w którym z chłopca szukającego właściwej drogi na studiach wyrasta mężczyzna decydujący się na ryzykowny krok. Wyjazd z amerykańskiej prowincji do pełnego przemocy i dynamiki Nowego Jorku jest skokiem na głęboką wodę. A kiedy okaże się, że ten mężczyzna trafi pod skrzydła wydawcy kwartalnika poetyckiego, który czytał już jako jedenastoletni chłopiec, ujrzymy hermetycznie zamknięty świat. Bonnie Garmus portretuje siedzibę „Peck & Peck” z najdrobniejszymi szczegółami – trochę jak kafkowski zamek – po której oprowadza zatrudnionego młodzieńca ktoś, kto daje mu wyraźnie do zrozumienia, że nie będzie miał łatwo. Wstępuje bowiem w przestrzeń, do której zwykłemu człowiekowi, a przede wszystkim poecie, trudno się dostać.

Czuły na słowo, metrum i przesłanie Batter będzie poddany ostracyzmowi i niezrozumieniu bardzo długo. Ba! Można odnieść wrażenie, że cały świat pęka w szwach i rozpada się, gdy bohater usiłuje znaleźć sobie w nim miejsce. Trafia raczej do piekła, a nie do redakcji kwartalnika, który na dwa lata musiał się zamknąć, co będzie jednym z ciekawszych wątków tej opowieści. Albo niezauważany, albo obwiniany o wszystko, albo uznawany za kogoś niewidzialnego, kto ma tylko pilnować kserokopiarek, a nie zajmować się redakcją tekstów poetyckich. Kondycja Battera jest naprawdę fatalna. Wokół niego nie jest dużo lepiej: „Peck & Peck” jest jak kalejdoskop, w którym widzimy zawirowania życiowe innych ludzi, a także czytamy o czymś, co z tematem szeroko pojętej miłości musi się wiązać w sposób oczywisty – o miłości przychodzącej do Battera równie nagle jak wszystkie druzgoczące go zdarzenia. Wir wydarzeń nie pozwala zliczyć, jak często człowiek o niezwykłej wrażliwości na słowo jest poprzez to słowo poniżany, odseparowywany od innych, oszukiwany i boleśnie godzony w samo serce. Jednakże nie jest to książka o nieudaczniku, lecz raczej o systemowym nieudacznictwie podczas selekcji materiałów, publikacji kultowego pisma, w którym ma ukazywać się tylko to, co elitarne, i jego dystrybucji. A przecież poezja nie może być elitarna. „Kiedy interesuje cię poezja, interesuje cię wszystko”. To zdanie pasuje do kondycji egzystencjalnej Battera, ale również opisuje szeroką grupę odbiorców, którymi wydawca „Peck & Peck” z różnych powodów gardzi.

Powtórzone w tytule nazwisko to nie przypadek. To, że, że autorka pisze o braciach bliźniakach, również nim nie jest. Nieprzypadkowa jest symbolika jaja, wymarłego gatunku dodo czy rywalizacji, która zaprezentowana jest tu na bardzo różne sposoby. Podoba mi się, że literatura środka podejmuje temat teoretycznie spoza spektrum zainteresowań swoich odbiorców, ale jeszcze bardziej podoba mi się to, jak Garmus portretuje tutaj różnorodność ludzkich charakterów sprzężoną z różnorodnością sposobów pisania wierszy. Pośród intryg, niedomówień, pojawiających się nagle zagadek mamy spójną historię inicjacyjną z bohaterem dynamicznym, który stawi czoła wszystkiemu, bo zobowiązuje do tego choćby jego imię, a jest ono powiązane z opowieściami matki młodego mężczyzny, dzięki którym następuje tu co najmniej jeden ciekawy zwrot akcji.

Tłumaczenie jest znakomite i oddaje tempo akcji, ale Kaja Gucio to marka sama w sobie i nie wiem, czy to przypadek, ale najczęściej i najchętniej czytam właśnie jej przekłady literatury anglosaskiej. Tutaj miałem do czynienia z powieścią, której wydania zawsze boi się autor, kiedy debiut stał się bestsellerem. W „Peck & Peck” jako drugiej powieści Garmus nie boi się jednak niczego. Odsłania fasadowość miejsc i ludzi, którzy tworzą wokół siebie legendę, a dosłownie zamykają się w klaustrofobicznym miejscu i uważają, że ich grono zmienia światopogląd i wrażliwość innych ludzi. Zmianom ulega tu przede wszystkim Batter, ale Garmus opowiada także o świecie ludzi odpornych na jakiekolwiek zmiany i konsekwencjach zaskakujących metamorfoz. Wszystko tylko w teorii skoncentrowane na poezji. Jednakże świetnie wykończone w detalach i niemożliwe do pominięcia przy doborze lektur tej jesieni.

---

Jeśli podobała Ci się ta recenzja, możesz mi postawić kawkę TUTAJ

2026-11-02

„Kowboje" Patrycja Mnich

 

Wydawca: Wydawnictwo Papierowy Motyl

Data wydania: 9 września 2026

Liczba stron: 360

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Cena detaliczna: 49 zł

Tytuł recenzji: Zmiany i przemiany

Tak jak stworzenie świata trwało siedem dni, tak w siedmiu częściach książki Patrycji Mnich następuje jego swoiste rozmontowanie. Nie wychodzimy poza pewne konteksty, choć obecność w tych tekstach Pereca, Krall czy Kereta wskazują pewne drogi interpretacyjne. „Kowboje" to w moim odczuciu książka w zasadzie o tym, jak świat rozmontował nas. W jakim piekielnym chaosie nieumiejętności nazywania emocji i potrzeb wciąż żyjemy i że wciąż mamy nadzieję na uporządkowanie przede wszystkim siebie, by przygarnąć drugą osobę i wspólnie mierzyć się z przeciwnościami losu. Mnich sugeruje, że bardzo często nie jesteśmy gotowi na związki. Że mamy w sobie niepokojące tendencje ucieczkowe. Że determinuje nas to, skąd pochodzimy, a im mniejsza jest to miejscowość, tym większy pojawia się wstyd. Patrycja Mnich przyjmuje tu świetną perspektywę: nie wychodzimy dalej, niż myślimy o sobie w relacjach z innymi. Autorka posługuje się również ujęciem panoramicznym, co najlepiej widać w opowiadaniu „Kroki”. Nie jest tylko obserwatorką. Jest kreatorką zaskakujących, irracjonalnych, zwyczajnie szalonych lub autoironicznych sytuacji. Chwilowego zetknięcia ludzkiej inności z drugą innością. Wszystko rozpisane w „Krokach”, a także na sześć innych intrygujących sposobów.

Tu częściej jest tak, że bohaterów poznajemy raczej poprzez to, co robią i co im się w życiu przytrafia, niż przez opowiadanie o ich bolączkach, neurozach i całej gamie dziwactw. Bo bywa czasem, że z realnego świata zrywamy się jak z imprezy, która trwa za długo, i ważniejsze jest to, czego doświadczamy, wracając samotnie po ciemku. Samotność, ciemność, poczucie wyobcowania – opowiedziano już o tym w polskiej literaturze sporo. Po pierwsze, Mnich jednak stawia na dynamizm, po drugie – na zaskoczenie. Pisarka nie puentuje banalnymi refleksjami. Opowiadania z otwartym zakończeniem są zaś chyba najlepsze, bo poświadczają, że na zakręcie żyje się właśnie tak: niebezpieczne i bez świadomości, jak i gdzie się skończy.

„Trip Report” to bardzo mocne otwarcie zbioru. Mamy tu dwoje ludzi, którzy błyskawicznie przestają być sobie obcy. On bierze ją lekko i bez problemów, ona – dotychczas pusta wewnętrznie – czuje się przepełniona tym, co w sumie boi się nazwać. Pierwsze opowiadanie zbioru to wiwisekcja błyskawicznie nawiązanego związku, który nie może się udać – i dostrzegamy to już na początku. To jednak historia relacji zmuszającej do zmian. Jest gwałtownie przez cały czas, aż do krytycznego momentu, choć naprawdę krytyczne jest tu ufanie swojej intuicji i przekonaniu, że oto otrzymało się nie namiastkę miłości i czułości, ale chwilami wręcz ich nadmiar. Pierwszy tekst stawia sobie zadanie pokazania, że często mamy tendencje do wiązania się jak najszybciej, jakby kolejna okazja miała pojawić się wieki później. Albo nie pojawić się wcale.

To opowiadanie koncentruje się zasadniczo na jednym problemie, choć może być interpretowane na kilku poziomach. Dużo ciekawsze są te teksty, w których autorka wykorzystuje wspomniane ujęcia panoramiczne i każe nam oglądać swoich zagubionych i zabieganych bohaterów jakby z lotu ptaka. Z tej perspektywy „Żegnaj” albo „Kroki” to śmiałe próby punktowania bolączek, które łączą się nieustannie z nadziejami. Bohaterów jest wielu, ale problematyka w sumie wciąż ta sama: jak poradzić sobie z innością albo jak uporządkować świat, który wydaje się rozsypce. „Żegnaj” to wręcz zestaw poszarpanych form życia, zarysowanych tutaj grubą kreską, ale bez domykania figur (jeśli chodzi o symbolikę malowania życia). Patrycja Mnich ma dar minimalistycznego, a jednocześnie dosadnego prezentowania ludzi, którym jest trudno – zwłaszcza gdy ugrzęźli na własne życzenie w rutynie lub próbują złapać oddech, wydobywając się z egzystencjalnej brei. Tu szczególnie ważna jest opowieść starej maleńkiej. Jedenastolatka z niezwykłą trafnością dokonuje ocen i przewiduje, co się może wydarzyć. Także w jej życiu, jeśli powieli pewne wzorce. A jest jeszcze za młoda, by przez to życie samodzielnie żeglować, nie podglądając starszych, chociaż im też nierzadko kiepsko wychodzi sterowanie swoim losem.

Duże znaczenie w opowiadaniach Mnich ma swoista niegotowość kobiet do wejścia w swoją rolę wynikającą z płci i powinności nadanych przez społeczeństwo. Mamy tu bohaterki zwyczajnie bojące się być kobietami. A są przecież w średnim wieku, powinny doskonale się orientować w swoim wnętrzu. „Wstydź się!” to opowiadanie bezlitośnie obnażające to, co czuje kobieta przebierająca się za Supermankę, by symbolicznie udowodnić, że w najmniejszym stopniu nią nie jest. Nie w takim kręgu opresji, w jakim się znajduje. Nie gdy słyszy, że beznadziejnie jest być sobą. A jeśli z kimś się jest, należy spełnić wszelkie społeczne oczekiwania, przede wszystkim urodzić dziecko. Temu zagadnieniu poświęcone jest opowiadanie „Ssij”, w którym dziecko nazywane jest wręcz „obowiązkiem patriotycznym”. Ale nie każdy musi iść na wybory, prawda?

„Kowboje” są opowiadaniem kończącym zbiór. Najcieplejszym, kojącym, dającym dużo nadziei, nieco magicznym, odrobinę szalonym. Stagnacja zestawiona z ruchem pozwala spojrzeć na różne typy kobiecych osobowości. Jedna chce wydostać się z prowincji do stolicy, druga kompletnie się gubi w wielkim mieście, a trzecia potrafi znaleźć równowagę między jednym a drugim, natomiast enigmatyczni kowboje przemierzają życie w zupełnie inny sposób. Małe miasto ich nie chce. Miasteczka łatwo się nie zmieniają. Dlatego niektórzy bohaterowie tych opowiadań tak szybko stamtąd uciekają i wypierają wspomnienia, głównie dzięki związkom lub znajomościom znamionującym zmianę. Fasadowo jest tam idealnie. Rewitalizacje finansowane przez Unię Europejską uczyniły z małych miasteczek dzieła sztuki. Jednakże bohaterowie Mnich nie chcą być częścią najpiękniej nawet namalowanego urbanistycznego obrazka. A biedni kowboje nie wiedzą w zasadzie, co mogą zrobić z miejscem i ludźmi, którzy tak bardzo zapadli się w sobie.

Jeśli ktoś ma ochotę na połączenie świetnej współczesnej prozy obyczajowej z odrobiną surrealizmu, dużą dozą sarkazmu i elementami czarnego humoru, powinien sięgnąć po książkę Patrycji Mnich. Zresztą pozycja została tak pięknie wydana, że gdy tylko dotknie się papieru i poczuje jego fakturę, to trudno odłożyć tę publikację. Warto się poddać. Dowiemy się więcej o sobie, ale także o tym, w ilu znaczeniach można użyć określenia „gdzie indziej”. Przyjemnych zaskoczeń i zdziwień!

---

Jeśli podobała Ci się ta recenzja, możesz mi postawić kawkę TUTAJ